Vrijwilliger Rosa
“Ik werk hier al sinds het begin van het gebouw,” zegt Rosa. Ze bedoelt Muntpunt natuurlijk, waar ze al twaalf jaar als vrijwilliger boeken ordent op de vijfde verdieping. Niet toevallig vind je daar de kunstcollectie.
“In het begin wilde ik aan de balie werken,” vertelt ze. “Maar ik ben onzeker. En ik dacht: ik ga niets zeggen, ik ga niets begrijpen.” Tot een collega haar overhaalde om als ‘wegzetter’ aan de slag te gaan bij de kunst. En zo ging het. Rosa bleef. “Ik kom één dag per week. Dat is genoeg.”
Wat ze niet luidop zegt, maar wat voelbaar blijft hangen, is haar toewijding. Aan schoonheid, aan zorg, aan wat mensen met hun handen maken – en wat met zachte hand kan worden hersteld.
Rosa komt uit Barcelona, met in haar vingers een vak dat haast uit een ander tijdperk lijkt te komen: ze studeerde schilderijenrestauratie. “Schilderijen op doek of op de muur. En van die polychrome beelden ook. Maar geen porselein of papier. Dat is iets anders.”
Ze werkte in ateliers, bij antiquairs, maar altijd zonder contract of veel zekerheid. “Voor niets, zoals een student. Want het is moeilijk als je niet in de cirkel zit. Het is een klein wereldje.” Toch hield ze vol, uit liefde voor het ambacht. “Gelukkig had ik een andere job. Daarmee verdiende ik genoeg om mijn huur te betalen. En in het weekend werkte ik dan in het atelier.”
“Ik wilde altijd ergens anders wonen, een andere taal leren. Het is nu of nooit!”
/ Rosa, vrijwilliger in Muntpunt
Twintig jaar geleden besloot ze te vertrekken. Haar dochter was net het huis uit. Een relatie liep ten einde. “Ik had vrienden in Brussel. En ik was hier al een paar keer met vakantie geweest. Ik dacht: ik wilde altijd ergens anders wonen, een andere taal leren. Het is nu of nooit!” Geen plan, geen grote reden. Gewoon de zachte overtuiging dat het tijd was om te gaan.
De overstap was niet vanzelfsprekend. “Ik dacht dat het gemakkelijker zou zijn om hier als restaurateur te werken. Maar dat was niet het geval. Je moet mensen kennen.” Ze glimlacht: “Antiquairs zijn ook altijd een beetje… moeilijk.”
Toch bleef ze. Ze vond werk en een appartement in de Sint-Katelijnebuurt. Ze leerde die andere taal: eerst Frans, en later ook Nederlands. Beetje bij beetje liet ze Spanje los, maar niet helemaal. “Ik lees altijd in het Spaans,” zegt ze. “Altijd.” Boeken haalt ze bij Punto y Coma, een Spaanse boekhandel vlak bij Schuman, of in Muntpunt.
Of ze haar geboorteland mist? “Nee,” zegt ze zonder aarzelen. “Ik herinner me dat ik vroeger dacht: na het werk zou ik nu naar zee wandelen.” Een kleine stilte. “Maar dan denk ik: nee, je woont niet meer in Barcelona. Het is genoeg.”
Tegenwoordig wandelt ze naar het Vossenplein. Ze tekent aan de Academie van Anderlecht. Herstelt af en toe een meubel voor een vriendin. Werkt als vrijwilliger in Muntpunt.
Niet elk vertrek eindigt met een terugkeer. Soms is het een aankomen – een plek waar je mag blijven.
Gepost: donderdag 25 september 2025
Foto's: Adeola Aderemi
Onze kunstcollectie bevindt zich op verdieping +5: boeken, dvd's, en tijdschriften over architectuur, beeldende kunsten, dans, design, film, fotografie, muziek en theater.
Ontdek deze Spaanstalige tipcollectie: 21 geweldige romans en (beeld)verhalen over thuis, afscheid en terugkeer, heimwee en herontdekking.
Heb je vragen over vrijwilligerswerk? Krijg antwoord van de experten zélf. Drie keer per week houdt Steunpunt Vrijwilligerswerk Brussel ‘spreekuur’ in Muntpunt.
Muntpunt wemelt van verhalen. Duizenden staan in onze rekken, een veelvoud loopt hier gewoon rond: bezoekers, medewerkers, vrijwilligers, gasten en partners. Op deze pagina vind je enkele van hun verhalen.